Bir ülkede güvenlik, baskının yoğunlaştırılmasıyla, cezaların ağırlaştırılmasıyla, yasakların çoğaltılmasıyla ya da kamusal alanın kolluk kuvvetleriyle doldurulmasıyla sağlanmaz. Tam tersine, bu araçlara giderek daha fazla başvurulması, iktidarın devlet yönetiminde iflas ettiğinin en açık göstergelerinden biridir.

Çünkü can ve mal güvenliğinin aşınması, münferit olayların toplamı değil, derinleşmiş bir siyasal, ekonomik ve kurumsal çöküşün sonucudur. Liyakatten arındırılmış bir bürokrasi, bağımsızlığını yitirmiş bir hukuk düzeni, çürümüş bir eğitim sistemi, yoksullaştırılmış bir toplum ve tıkanmış bir siyaset alanı, kaçınılmaz olarak sosyal çözülmeyi üretir. Güvenlik sorunu dediğimiz şey de tam olarak bu çözülmenin görünür hale gelmiş biçimidir.

Bugün iktidarın yaptığı şey, hastalığı tedavi etmek değil, çürümeyi polis tedbirleriyle görünmez kılmaya çalışmaktır. Sebepleri ortadan kaldırmak yerine sonuçları bastırmaya yönelmesinin nedeni ise açıktır.
Çünkü bu düzenin müsebbibi de, taşıyıcısı da kendisidir.

Çocuk suçluluğunun yaygınlaşması, okullarda katliamların sıradanlaşması, uyuşturucuya erişimin neredeyse gündelik tüketim maddeleri kadar kolay hale gelmesi, suç örgütlerinin serpilmesi ve toplumsal hayatın her alanına sirayet eden şiddet kültürü, kendiliğinden doğmuş olgular değildir. Bunların her biri, yıllardır sürdürülen yağmacı, akıldışı ve sorumsuz yönetim anlayışının ürettiği siyasal ve toplumsal enkazın parçalarıdır.

Bu iktidar yalnızca bir yönetim başarısızlığı değildir. Aynı zamanda ülkenin hafızasını, kurumlarını, ahlakını ve gelecek ufkunu tahrip eden tarihsel bir yıkım odağıdır. Geçmişi aşındırmış, bugünü zehirlemiş, geleceği ipotek altına almıştır.

Bu nedenle artık söz konusu olan basit bir iktidar değişikliği ihtiyacı değildir. Söz konusu olan, çürümüş bir siyasal düzenin ve onu besleyen tüm çıkar ağlarının tarih önünde kesin olarak tasfiye edilmesidir.

Bimen ZARTAR